Elke opdracht begint met een ontmoeting. Andere plekken, andere mensen, andere redenen om me binnen te laten. Wat ze verbindt, is nieuwsgierigheid en de goesting om verder te kijken dan wat meteen zichtbaar is. Hier zijn enkele werelden die ik van dichtbij mocht leren kennen en fotograferen.
Werelden waar ik binnenstapte.
Brussels Airport
België · Luchtvaart & infrastructuurEen ontmoeting met de ruimtes, ritmes en menselijke bedrijvigheid van een internationale luchthaven.
Group Joos
België · Drukwerk & productieEen blik in een wereld waar machines, materialen en mensen drukwerk tot leven brengen.
Black Gold Amsterdam
Nederland · Horeca & cultuurKoffie, vinyl en de kleine rituelen die een onafhankelijke plek haar eigen karakter geven.
Glidewell Foundries
Verenigde Staten · Industrie & productieHitte, materialen, vakmanschap en de mensen midden in de industriële productie.
Vier werelden. Maar er waren er nog wel een paar anderen.
Al bijna dertig jaar brengt fotografie me op plekken waar ik anders misschien nooit terechtgekomen was. Van luchtvaart en logistiek tot gezondheidszorg, telecommunicatie, retail, toerisme en persfotografie. Ik heb mensen gevolgd tijdens hun werk, rondgelopen in onbekende omgevingen en ontdekt dat er in elke sector, hoe technisch of alledaags die ook lijkt, iets wonderlijk menselijks schuilgaat.
Ik heb zelfs vijf jaar op de brandingafdeling van een telecomoperator gewerkt, waar ik mee een beeldbank uitbouwde die volledig draaide rond documentaire fotografie. Geen stockfoto's die doen alsof ze het echte leven tonen. Echte mensen, echte plekken, echte momenten.
Onderweg brachten opdrachten me naar België, Frankrijk, Duitsland, Nederland, Spanje, Italië, Zwitserland en de Verenigde Staten. Andere talen, andere culturen, andere manieren van werken. En op de een of andere manier blijft diezelfde nieuwsgierigheid deuren openen.
Dus als je je afvraagt of ik jouw sector al eens gefotografeerd heb: misschien wel. En als dat niet zo is?
Wel, voor alles is er een eerste keer.
Ik hoor graag waar je mee bezig bent.
Mensen die ik fotografeerde.
Iedereen die voor mijn camera komt staan, brengt een heel leven mee. Verhalen die ik misschien nooit zal horen, dromen die ik misschien nooit zal kennen, kleine dingen die iemand zo wonderlijk en onmiskenbaar zichzelf maken.
Heel even komen onze werelden samen. We praten, we lachen, soms wandelen we wat rond of zitten we gewoon samen in stilte. Je hoeft niemand anders te worden of iets buitengewoons van jezelf te laten zien. Gewoon wat tijd, een beetje vertrouwen en het plezier van samen mens te zijn.
Dit zijn enkele mooie mensen die die ruimte met mij gedeeld hebben.
Romy Milelli
Parijs, Frankrijk · Actrice, artiesteEen mens heeft zoveel kanten. Romy weet je door heel wat van die verschillende werelden mee te nemen.
Tim Van De Velde
Brussel, België · FotograafArchitectuurfotograaf in een stad en een land die bekendstaan om hun nogal eigenaardige huizen.
Jessica Kert
Berlijn, Duitsland · MuzikanteElektrische spanning en haar eigen magische energie komen samen in modulaire klankwerelden.
Rob Doyle
Dublin, Ierland · SchrijverSamen wandelen door de stad die in zoveel van zijn boeken haar sporen heeft nagelaten.
Een leven vol gezichten.
Ik denk dat het bij mijn moeder begon.
In 1992, toen ik veertien was, maakte ik met een klein analoog compactcameraatje een portret van haar. Een paar maanden later was ze er niet meer. Ik heb die foto nog altijd. En zelfs na al die jaren blijft het een van de meest betekenisvolle portretten die ik ooit gemaakt heb. Ik wist toen nog niet veel over fotografie, maar ergens begreep ik al dat een foto iets kostbaars kon vasthouden.
En eigenlijk ben ik nooit meer gestopt.
Vrienden op de fotografieschool. Modellen. Onbekenden. Mensen uit het nieuws, mensen aan het werk, mensen die kunst maken, boeken schrijven, kleine ondernemingen opbouwen of gewoon op een bankje in het park zitten. Door de jaren heen zijn portretten in bijna alles wat ik doe terechtgekomen. Soms via opdrachten, soms na een gesprek met iemand die ik vijf minuten eerder nog niet kende.
Mijn nieuwsgierigheid bracht me ook verder dan het gezicht. Naar het menselijk lichaam, zijn vormen, zijn kwetsbaarheid en de wonderlijke manieren waarop we erin leven. In mijn vrije werk worden portretten soms abstracter, experimenteler, minder bezig met herkenbaarheid en meer met hoe het voelt om mens te zijn.
Maar onder al die verschillende manieren van kijken is er één ding nooit veranderd.
Ik wil je ontmoeten. Niet alleen fotograferen.
En misschien maken we, ergens in de tijd die we samen doorbrengen, iets dat voor ons allebei betekenis heeft.
Mensen
✳︎
Nieuwsgierigheid
✳︎
Wrijving
✳︎
Verwondering
✳︎
Rituelen
✳︎
Mensen ✳︎ Nieuwsgierigheid ✳︎ Wrijving ✳︎ Verwondering ✳︎ Rituelen ✳︎
Wat we samen kunnen maken
Elke organisatie is haar eigen kleine, vreemde universum. Mensen die dingen doen. Machines die lawaai maken. Rituelen waar niemand nog vragen bij stelt. Prachtige toevalligheden. Dingen die werken. Dingen die eigenlijk niet zouden mogen werken, maar het op de een of andere manier toch doen.
Ik stap graag die werelden binnen. Soms heb je een duidelijke briefing. Soms een idee dat op een papiertje gekrabbeld staat. En soms voel je gewoon dat er iets is dat het tonen waard is, maar weet je nog niet goed wat of hoe.
Daar begint het.
Mensen in hun natuurlijke habitat
Oprichters, arbeiders, denkers, makers, dwarsliggers. De mensen die de boel draaiende houden. Portretten waarin nog wat ruimte overblijft om gewoon mens te zijn.
Achter de deuren
Fabrieken, kantoren, ateliers, luchthavens, keukens. De plekken waar het echt gebeurt. Ook de hoekjes waarvan niemand dacht dat ze interessant genoeg waren om te fotograferen.
Beelden die iets te vertellen hebben
Campagnes, publicaties, websites, jaarverslagen. Ja, foto's kunnen een boodschap overbrengen. Maar zou het niet fantastisch zijn als ze iemand ook iets lieten voelen?
Het departement van het onverwachte
Documentaire opdrachten. Tijd, toegang, nieuwsgierigheid en een camera. We volgen wat er gebeurt en ontdekken af en toe iets dat niemand in de briefing had gezet.
En als jouw idee in geen enkele van deze categorieën past?
Des te beter.
De mens in het SpaceSuit.
Hallo. Ik ben ZOTEYE.
Fotograaf. Observator. Af en toe een dwarsligger.
Thuis in Berlijn. Met wortels in België.
De mens achter de camera, en het universum voorbij de opdrachten.
Ik ben altijd gefascineerd geweest door wat er gebeurt als je net iets langer kijkt. Wanneer het gewone buitengewoon wordt, onbekenden vertrouwd beginnen aan te voelen en plekken stilaan de verhalen prijsgeven die ze al die tijd voor zichzelf gehouden hebben.
Ik heb mensen gefotografeerd, plekken, bedrijven, machines, onbekenden en dingen die waarschijnlijk helemaal niet gefotografeerd moesten worden. Stranger Things zat er voorlopig nog niet tussen. Sommige foto's waren opdrachten. Andere ontstonden gewoon omdat ik nu eenmaal zo in elkaar zit.
Ik geloof dat de beste foto's ergens ontstaan tussen aandachtig kijken en loslaten. Ik hou van echte mensen, onvolmaakte situaties, onverwachte ontmoetingen en dingen die niet altijd netjes in een briefing passen.
Fotografie is mijn manier om andere werelden binnen te stappen. Maar ook om mijn eigen wereld een beetje beter te begrijpen. En er gebeurt hier nog heel wat meer.
Straatfotografie. Portretten. Edities. Experimenten. Ideeën die misschien ergens toe leiden. Andere waarschijnlijk niet. Allemaal deel van hetzelfde avontuur dat maar blijft doorgaan.
Je bent langs de zakelijke deur binnengekomen. Loop gerust ook eens door de rest van het huis.
We komen elkaar onderweg wel ergens tegen.
ZOTEYE ×